Pistill Gústa Mar.
Á sjó með Málmey
Föstudaginn 2. janúar um hádegisbil voru landfestar leystar og Málmey lét úr höfn. Nýárið heilsaði með mildu veðri og í hægum sunnan vindi sigldu togarar Fisk Seafood einn af öðrum út úr höfninni og í halarófu út fjörðinn, Málmey, Örvar og Klakkur.
Venjubundnar hafrannsóknir fóru fram úti fyrir Skagafirði og Húnaflóa en síðan var stefnan sett á Vestfjarðamið. Ekki leið á löngu þar til við vorum komnir á Torgið en þar hafði skipstjórann dreymt fyrir botnlausri grálúðuveiði.
Afli er yfirleitt ekki mikill á Torginu en grálúðan er verðmætur fiskur og þarf ekki mikið magn til að borgi sig að stunda þessar veiðar. Það að auki nýtist allur fiskurinn því hausinn er hirtur og sporðurinn líka, en hvorutveggja skorið frá búknum og öllu pakkað sérstaklega. Togtími er langur og fljótlegt að ganga frá aflanum þannig að vinnuálag er hóflegt og frístundir eða svokallað snap oft ríflegt.
Í snapinu sitja menn gjarnan yfir sínum fartölvum og flakka um netið því nú er komið internetsamband um borð. Er það örugglega mesta bylting sem orðið hefur á félagslegum aðstæðum sjómanna á hafi úti síðan farsíminn kom upp úr 1980. Mikið er fylgst með fréttum en líklega er þó Facebook vinsælasta síðan á netinu um þessar mundir. Er svo komið að skipstjórarnir segjast fá meiri upplýsingar á Facebook heldur en að reyna að toga þær upp úr starfsbræðrum sínum gegn um símann. Upplýsingar um aflabrögð og hvar verið er að veiðum er að finna þar um nálega hvert skip í togaraflotanum.
Ágætis veður var fyrstu vikuna en síðan kárnaði gamanið verulega og við tók langvarandi ótíðarkafli með stormi upp á hvern dag. Oftast var þó hægt að vera að veiðum en verulega þreytandi að vinna við þessar aðstæður. Reyndar má gera ráð fyrir öllu illu um þetta leyti árs á íslandsmiðum sem eru mesta rokrassgat í heimi. Þetta kemur sjómönnnum því ekkert á óvart og er alvanalegt.
Eftir hálfan mánuð á veiðum kom upp bilun í túrbínu í aðalvél og eftir nokkrar hetjulegar tilraunir vélstjóranna til að gera við úti á sjó var leitað hafnar. Hafnarfjörður varð fyrir valinu og þangað komum við um kvöldmatarleytið á laugardegi. Þegar svo skemmtilega vill til er ekki spurning að líta við á öldurhúsunum og fá sér í könnu eða tvær. Flestir sjómenn þekkja það af eigin raun hvernig er að koma í höfn fjarri heimabyggð eða einsog segir í frægri vísu;
Þar sem enginn þekkir mann
þar er gott að vera
því að allan andskotann
er þar hægt að gera.
Öldrykkja fjarri heimabyggð er mjög skemmtileg en verður oft óhamin, sem sagt, nú vantar það aðhald sem menn eru vanir að hafa þegar ákveðinn eftirlitsaðili stjórnar í því hve mikið magn er innbyrt. En allt fór þetta vel að lokum svona í stórum dráttum og "allir komu þeir aftur og enginn þeirra dó" Svo skriftuðu menn reglulega fyrir Facebook þannig að fjölskyldan heima gat fylgst með atburðum svo til jafnóðum.
Eftir sólarhringsstopp var látið úr höfn aftur. Túrbínan í alvélinni var einsog ný og skipið æddi út Skerjafjörðinn einsog hraðbátur. Kastað var á Reykjanesgrunni og fengust þar karfi og ufsi. Veður voru válynd og nánast stöðugur skítakaldi og illt sjólag. Þegar um vika var eftir af túrnum var stefan sett á Torgið að nýju enda veður loksins að ganga niður.
Seinnipart mánaðarins voru stöðugar fréttir af stjórmálum það sem fylgst var mest með enda stórtíðindi á hverjum degi og stundum oft á dag. Ekki á hverjum degi sem svo ánægjulegir atburðir verða að sjáfstæðismenn hrökklist frá völdum. Þessi flokkur hefur stjórnað efnahagsmálum þjóðarinnar undanfarna áratugi og lagði grunninn að því efnahagshruni sem er staðreynd í okkar þjóðfélagi í dag. Stómerkilegt að þessir menn skyldu ekki hafa vit á að segja strax af sér þegar bankarnir hrundu einsog spilaborg, bankarnir sem þeir gáfu vinum sínum fyrir nokkrum árum. Nú hafa vinirnir spilað þannig úr sínum stórgjöfum að efnahagskerfi landsins er rjúkandi rúst og skuldafjötur lagður á þjóðina um ófyrirsáanlega framtíð.
Landráð er orð sem íslendingar hafa ekki mikið velt mikið fyrir sér hingað til en það heyrist nú æ oftar í umræðunni um þessi mál. Orð þetta mun merkja það, að með tilteknum aðgerðum eða aðgerðaleysi skapi menn þær aðstæður sem leiða til gríðarlegs tjóns fyrir land og þjóð. Manni sýnist að það eigi fullkomlega við í þessu tilviki.
Sýslumaðurinn á Selfossi ætlaði að siga lögreglunni á fjölda fólks sem skuldaði fimmþúsundkalla fyrir smávægilegar yfirsjónir. Maður veltir veltir fyrir sér hvort einhver muni að lokum taka út refsingu fyrir að steypa heilu þjóðfélagi í glötun. Ekki vantar sökudólgana. Nú verður að taka rækilega til hendinni í stjórnkerfinu. Annars breytist pottaglamrið í blóðuga byltingu.
Samfylking, vinstri grænir og framsóknarmenn eru ekki mjög líklegir til að breyta miklu. Svona samsuðustjórn hefur aldrei gert neitt af viti en kannske bera þessir menn núna gæfu til að leggja til hliðar pólitískar þrætur og vinna saman einsog menn að lausn þeirra mála sem sárast brenna á okkur um þessar mundir. Hafa skyldu þeir hugafast að þeir eru einungis settir til að vinna að ákveðnum málum en ekki þjóna flokkshagsmunum sínum.
Hvað um það þessari fyrstu veiðiferð ársins lauk með því að við komum til heimahafnar á Sauðárkróki klukkan sex á mánudagsmorgni eftir þrjátíu daga túr. Þegar við fórum á sjó um ármótin var nýfrjálshyggjustjórn Geirs H. Haarde við völd. Þegar við komum í land er komin vinstri sinnuð stjórn Jóhönnu Sigurðaróttur. Það fannst enginn munur þegar við gengum í land - skyldi eitthvað breytast, einhverntíma?
Gústi Mar.