Á sjó með Málmey
Á sjó með Málmey
Mánudaginn 29. september kl. 12:00 var látið úr höfn frá Sauðárkróki í 9. veiðiferð ársins. Veðrið var fremur hryssingslegt, norðaustan strekkingur og snjóél til fjalla. Tindastóllinn grár niður í miðjar hlíðar og komin lykt af vetri. Siglt út fjörðinn á móti krappri vindbárunni og síðan þungri haföldunni þegar firðinum sleppti.
Fastir liðir einsog venjulega, byrjað á að taka stöðuna á Skagagrunninu fyrsta sólarhringinn en síðan haldið vestur með landi. Meiningin var að stefna á Hampiðjutorgið en þaðan höfðu borist fréttir af bullandi karfaveiði í bland við gulllax. Við þessar fréttir var aðalvélinni gefið fullt rör og við stímdum með hámarkshraða áleiðis á Torgið. Skömmu áður en kasta átti trollinu tók athugull maður sem leið átti um spildekkið eftir því að togspilstromlan stjórnborðsmegin skrölti laflaus á sínum fúntamentum og virtist engan veginn tilbúin til átaka á Torginu. Viðgerð var ekki möguleg úti á sjó og fljótlega var tekin ákvörðun um að sigla til Hafnarfjarðar og fá gert við þar. Var þetta annar túrinn í röð sem leita þarf hafnar vegna alvarlegrar bilunar í spilbúnaði.
Komið var til Hafnarfjarðar seint um kvöld og hófst viðgerð snemma morguns daginn eftir og lauk samdægurs. Var látið úr höfn undir kvöld eftir að áhöfnin hafði litið inn á sjávarútvegssýninguna sem svo heppilega vildi til að stóð yfir þessa dagana.
Tók nú alvara lífsins við og hófust veiðar á Breiðafjarðarmiðum þar sem fannst bæði karfi og gulllax en þessar tegundir eru mjög eftirsóttar af frystitogurunum um þessar mundir. Er gulllaxinn seldur aðallega til Rússlands og á vafalaust eftir að liðka fyrir gjaldeyrisláni sem til stendur að við fáum þaðan. Þessi vanmetni fiskur er þannig orðinn gríðarlega mikilvægur í milliríkjaviðskiptum og gæti jafnvel bjargað okkur íslendingum frá þjóðargjaldþroti ef vel tekst til en einsog allir vita erum við íslendingar staurblankir, hvernig sem á okkur er litið um þessar mundir.
Fréttir af efnahagsóförunum voru annars það sem menn voru með hugann við. Hlustað var á hvern fréttatímann eftir annan þar sem met voru slegin í svo ótrúlegum frásögnum af skuldum og ábyrgðum þjóðarinnar að menn setti hljóða og hefðu þurft að láta segja sér sumar fréttirnar þrisvar einsog Njáli á Bergþórshvoli forðum þegar Þórður leysingjason drap Brynjólf rósta, frænda Hallgerðar á Hlíðarenda. Þórður var húskarl Njáls og hafði aldrei séð mannsblóð, en Bergþóra kona Njáls skipaði honum að drepa fyrrnefndan Brynjólf vegna þess að hann hafði áður drepið Atla, húskarl Bergþóru, en Atli hafði þar áður drepið Kol, þræl Hallgerðar sem hafði áður drepið Svart, þræl Bergþóru. Þær vinkonurnar hófu með þessum mannvígum þá atburðarás sem leiddi síðar til Njálsbrennu.
Sauðsvartur almúginn í þessu landi hefur alltaf staðið í þeirri meiningu, að í fyrsta lagi gætu bankarnir ekki farið á hausinn. Í öðru lagi hefur enginn haft hugmyndaflug til að ímynda sér að vér skattgreiðendur hér norður í ballarhafi gætum verið ábyrgir fyrir sparifé fólks víðsvegar um heiminn. Ekki skrítið þótt menn séu gjörsamlega kjaftstopp.
Fjármálavit er eitthvað sem fólki er misjafnlega gefið. Flestir, þar á meðal undirritaður eru yfirleitt í viðskiftum við einhvern tiltekinn banka og viðskiftin oftast á þá leið að maður lætur leggja launin sín inn á launareikning í bankanum. Á ótrúlega skömmum tíma tæmist síðan þessi launareikningur og áður en maður veit af eru peningarnir hreinlega gufaðir upp. Bankinn lánar manni síðan peninga á vildakjörum þangað til maður fær útborgað næst. Þetta er sígilt dæmi um það að maður kann illa með peninga að fara og er upp á náð og miskunn kominn hjá bankastjórunum. Mér hefur oftar en einusinni dottið til hugar að ég væri að fara á hausinn en aldrei hvarflaði að mér að bankinn minn færi á hausinn á undan mér.
Í gamla daga þegar genginu var handstýrt og verðbólgan aldrei undir tveggja stafa tölu var ekki eins einfalt og auðvelt að fá peninga. Maður fór með hálfum huga á fund bankastjóra og stundi skjálfraddaður upp beiðni um þriggja mánaða víxil. Stjórinn hvessti á mann augum og spurði valdsmannslega hvað maður ætlaði að gera við peningana og ennfremur hverjir ætlaðu eiginlega að vera ábyrgðarmenn. Síðan tók nokkra daga að fá peningana ef erindið þá yfirleitt samþykkt.
Í dag er annað fyrirkomulag á hlutunum. Maður gengur einfaldlega inn og velur úr myndasafni af tölvuskjá álitlegan þjónustufulltrúa sem aðstoðar þig glaður í bragði Nýju bankarnir voru fullir af velviljuðu fólki og þar gekk maður undir manns hönd við að aðstoða mann á allan hátt að skuldsetja sig upp fyrir haus. Þar að auki fékk maður nýuppáhellt kaffi einsog maður gat drukkið og mola dags daglega en konkekt við hátíðleg tækifæri. Þetta var mikil framför frá því í gamla daga, en - nýju bankarnir fóru á hausinn.
Bretar hafa greinilega ekki fyrirgefið okkur enn að við höfum unnið þá fimm sinnum í landhelgisdeilum og núna létu þeir okkur aldeilis finna fyrir því. Þarf enginn að verða hissa á þessu viðmóti breta, þeir nota hvert tækifæri sem gefst til að klekkja á okkur. Í Bretlandi hefur um langt skeið verið mikilvægur markaður fyrir fiskinn sem við veiðum. Best ef hægt væri að afla okkur nýrra markaða fyrir fiskafurðir sem fyrst og segja svo bretum að fara til andskotans.
Veðurguðirnir voru í liði með bretum og sendu hvurn storminn á fætur öðrum yfir þetta skítblanka útsker og miðin kring um það ásamt vænum skammti af snjó með tilheyrandi stórhríðum og fannfergi. Kom varla heill dagur sem mátti heita að væri sléttur sjór og veiðar gengu af þeim sökum stirðlega á köflum. Var meðal annars legið í vari einn sólarhring sunnan við Snæfellsnes
Svo kom að því að lestin fylltist og það þýðir aðeins eitt á togara. Túrnum er lokið og siglt í land.
Útrásar nú dvínar dans
digrir sjóðir hrapa
allt á leið til andskotans
eignum flestir tapa.
Gústi Mar.